دفاع بوریس بکر از زورف

به گزارش خبرگزاری تسنیم، برای سال‌ها این تصور وجود داشت که الکساندر زورف ممکن است دوران حرفه‌ای خود را به عنوان یکی از بزرگ‌ترین تنیسورهایی که هرگز قهرمان یک گرنداسلم نشده‌اند، به پایان برساند. با این حال، سال 2026 شرایط را برای تنیسور آلمانی تغییر داد؛  زورف ابتدا نخستین گرنداسلم دوران حرفه‌ای خود را در رولان گاروس به دست آورد و سپس با فتح اوپن آمریکا، دومین عنوان بزرگ خود را نیز به کارنامه‌اش اضافه کرد.

با وجود این موفقیت‌ها، بخشی از انتقادها نسبت به عملکرد زورف ادامه دارد. منتقدان معتقدند مصدومیت یانیک سینر و کارلوس آلکاراس در طول فصل و همچنین قرعه نسبتاً مطلوب زورف در مسیر قهرمانی اوپن آمریکا در موفقیت‌های این بازیکن نقش داشته است.

بوریس بکر، قهرمان شش دوره گرنداسلم از این نگاه انتقاد کرده و معتقد است زورف باید به دلیل عملکردش در زمین مورد احترام قرار بگیرد، نه اینکه موفقیت‌هایش به شرایطی که خارج از کنترل او بوده نسبت داده شود.

بکر در پادکست مشترک خود با آندره‌آ پتکوویچ درباره واکنش‌ها به قهرمانی زورف در اوپن آمریکا گفت: به نظرم انتقادهایی که مطرح شد، واقعاً تأسف‌برانگیز بود. عده‌ای گفتند زورف فقط به این دلیل قهرمان شد که آلکاراس و سینر بازی نکردند، یا اینکه سینر مصدوم بود.

بکر ادامه داد: اول از همه، اگر سینر پیش از مسابقات مصدوم می‌شود، تقصیر زورف نیست. اگر آلکاراس چهار ماه مصدوم بوده، تقصیر او نیست. آلکاراس خوشبختانه برگشت و در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل بن شلتون شکست خورد. همچنین اگر بازیکنانی که در نیمه جدول او قرار داشتند زودتر حذف شدند، باز هم این موضوع ارتباطی با زورف ندارد.

بکر تأکید کرد که یک بازیکن تنها می‌تواند بر عملکرد خودش در زمین مسابقه تأثیر بگذارد: او فقط می‌تواند حریفی را شکست دهد که روبرویش قرار گرفته است. من واقعاً این نوع نگاه را بی‌احترامی بزرگی به عملکرد او می‌دانم. این میزان بی‌توجهی به دستاورد زورف واقعاً قابل قبول نیست.

به گفته بکر، نتایج زورف در سال 2026 نشان می‌دهد که موفقیت او را نمی‌توان صرفاً حاصل یک قرعه مناسب یا اتفاقات مقطعی دانست. این تنیسور آلمانی در هر سه گرنداسلمی که پیش از اوپن آمریکا برگزار شده بود، عملکرد قابل توجهی داشت و در نهایت برای سومین گرنداسلم متوالی به فینال رسید.

بکر با اشاره به رقابت زورف در اوپن استرالیا نیز گفت: اگر به مسابقات ملبورن نگاه کنیم، او در نیمه‌نهایی مقابل آلکاراس تا آستانه پیروزی پیش رفت و برای پیروزی سرویس زد. اگر آن مسابقه را می‌برد، می‌توانست در فینال نیز حضور داشته باشد. بنابراین حتی می‌توان گفت که او در هر چهار گرنداسلم امسال شانس حضور در فینال را داشت.

زِوِرِف در سال 2026 در رولان گاروس قهرمان شد، در ویمبلدون به فینال رسید و با رسیدن به فینال اوپن آمریکا، بار دیگر یکی از مدعیان اصلی یک تورنمنت بزرگ بود. بکر معتقد است این نتایج باید باعث شود نگاه‌ها به کارنامه این بازیکن تغییر کند.

بکر خاطرنشان کرد: زورف در سه گرنداسلم به فینال رسید، قهرمان فعلی رولان گاروس است و در ویمبلدون نیز فینالیست بود. حالا، در این مرحله از دوران حرفه‌ای‌اش، سرانجام باید احترامی را که شایسته آن است دریافت کند.

بکر همچنین تأکید کرد که دفاع او از زورف ارتباطی با ملیت این بازیکن ندارد: من اینجا با کلاه آلمانی صحبت نمی‌کنم. از دید یک ورزشکار و یک تنیسور به این موضوع نگاه می‌کنم. باید برای بازیکنانی که عملکرد خود را در زمین مسابقه ارائه می‌دهند، احترام قائل بود. به همین دلیل از اینکه ساشا قهرمان شد، بسیار خوشحالم.

مسیر زورف در اوپن آمریکا نیز نشان می‌دهد که برای رسیدن به عنوان قهرمانی، با چندین حریف روبرو شده است. او در این رقابت‌ها بن شلتون، کارن خاچانوف، بوتیک فان دزاندشولپ، لوچانو داردری، الخاندرو تابلو، کوئنتین هالیس و در نهایت لورنزو سونگو را شکست داد.

زورف چند ماه پیش نیز در رولان گاروس نخستین عنوان گرنداسلم خود را به دست آورد. او در مسیر قهرمانی در پاریس از سد بنجامین بونزی، توماش ماخاچ، کوئنتین هالیس، یسپر دیونگ، رافائل خودار، یاکوب منشیک و فلاویو کوبولی گذشت.

به این ترتیب، بازیکنی که سال‌ها با عنوان «یکی از بهترین‌های بدون گرنداسلم» شناخته می‌شد، در فاصله چند ماه دو عنوان بزرگ به کارنامه خود اضافه کرده است. با این حال، بحث درباره میزان تأثیر مصدومیت رقبا و شرایط قرعه بر موفقیت‌های او همچنان ادامه دارد؛ بحثی که بکر معتقد است نباید دستاوردهای زورف در زمین مسابقه را تحت‌الشعاع قرار دهد.